نوشته های یک فراری

آن روز صبح برای اولین بار بود که احساس می‌کردم که من هم نقشی در زندگی ایفا می‌کنم. کسانی بودند که به من نیاز داشتند. کسانی که مرده‌اند و کسانی که هنوز زنده اند. آیا کسی می‌تواند جای مرا پر کند؟ جای مرا، فکرم را، دلواپسی‌هایم را، دل‌بستگی‌هایم را، عشق‌هایم را؟