نوشته های یک فراری

سلام. هی گفتم بنویسم، ننویسم… حالا اصلا به ملت چه که مثلا تو چی؟! آخرش دیدم زشته خب اینجا همچین خفته در خواب و از این حرفا بمونه، حالا ناراحتی دارم مطلب مینویسم؟ به درک!

عرض شود که الان موقع امتحانه و دهن من بدجور سرویس شده، بماند که هنوز چی در پیشه. دیگه اینکه ما اینجا تابستونا کوچ میکنیم بین شهرا، الان باز کوچ کردیم، حالا هی میخوام عادت کنم نمیشه – اول مهر باز دوباره کوچ میکنیم. یه نکته ی خیلی مهم هست اونم اینکه “دیدی این پسره چینیه کلیه اش رو فروخت آیپد خرید؟!” واقعا مردم چقدر… بماند که خودم دارم برای خریدن همین چیزه که این خریده له له میزنم ولی حالا که نمیشه دیگه برم چشممو بفروشم؟ اونوقت دلت خنک میشه تو؟!

امشب میگن شب آرزوهاست. گفتم چی دعا کنم؟ خداییش میگم – اول سلامتی. وای که یه کوچولو ازش کم بشه چقدر بی طاقت میشم. بعدش اینکه از شر این همه هوس و لذت طلبی خلاص بشم… آخه میدونی آدم نصفش فرشته و نصفش… آره خب اون نصفه دیگه زورش بیشتره وگرنه الان خیلی خیلی وضعم بهتر بود. یعنی یجورایی جبر طبیعت سوار شده داره از من سواری میگیره، خب میخوام این اختیار که میگن آدمیزاد داره رو تجربه کنم بلاخره. الان میگی اختیار دارم؟ کو؟ شد به اختیار محبتم گل کنه؟ شد به اختیار نگاه کنم؟ شد به اختیار زندگی کنم اصلا؟ اگه به اختیار بود که نه میخوردم، نه میخوابیدم، نه لذت طلبی میکردم، نه دنبال هیچ آدمی میرفتم… صاف میرفتم پیش خودش و بس – چیکار داشتم به بقیه ی این ید و بیضای شماها؟!

دلم میخواد همینطور که میرن میگن “من دوست فلانی هستم” بعد کلی باهاش قیافه میگیره منم یه روزی بگم “من بنده ی خدا هستم”، جلوی خودش بتونم اینو بگم و اونوقت به هیچ چیز دیگه فکر نکنم، نه نیاز داشته ابشم کسی تائیدم کنه، نه محتاج محبت باشم، نه از کسی دلخور بشم، نه توی فکر داشتن چیزی باشم، نه… اونوقت میگفتم “ز وصال تو خمارم، سر مخلوق ندارم / چو تو را صید و شکارم، چه کنم تیر و کمان را”. دیگه چی میخواستم؟ کیو، چیو، کجا رو نشونه میگرفتم؟ من که همه چیز داشتم!

دور و برم پر شده از اینایی که مثل چند وقت پیش خودم حرف میزنن، همش از هر کجا و هر کسی توقع دارن، از دنیا فقط انتظار دارن طبق میلشون پیش بره و حاضر نیستن یخورده برای عوض شدن تلاش کنن. خب من که وضعم از شما بدتره، ولی بلاخره فهمیدم تا خود آدم تغییر نکنه هیچ چیزی عوض نمیشه. چه بهتر که از امشب شروع کنیم؟ از این رجب ۹۰ برای عوض شدن تلاش کنیم. من مشکلم دینی نبود، مشکلم شخصیت حساس و بی ثباتم بود (و هست!)، مشکل همه ی آدما اصلا اعتقادات غلط در مورد خودشون، دنیا و آدمای دیگه ست وگرنه هیچ چیز نمیتونست بد باشه و هیچ کجای زندگی عجیب نبود. بلا و درد و نداری و مصیبت رو میشد تحمل کرد، آدمای اطرافت رو اگه نمیتونستی تغییر بدی ولی میتونستی به قولی یارو گفتنی “Ignore” کنی، آرزوهای دور و درازت رو دیگه با کتابای موفقیت و فیلم راز گنده نمیکردی و با واقعیت زندگی روبرو میشدی، بعدش دیگه گذشتن از خیلی چیزا برای نزدیک شدن به خدا هم راحت تر میشد.

پریشان خاطر آن آواره در صحرای گیسویت
هزاران شب خراب افتاده در کنج سر مویت

Ghalandar / Omid

صبح با صدای مادرم از خواب بیدار میشم این نعمت بزرگیه. گیج و کلافه به سقف نگاه میکنم و برای چند ثانیه تلاش میکنم تا متوجه بشم کجا هستم و امروز چندشنبه ست. باز چندتا اتفاق تکراری، یه دانشکده ی داغون و یه مشت فکر و خیال که هر روز توی سرم میگذره. سر کلاس تا سرحد مرگ خوابم میاد، اواخر کلاس دلم میخواد استاد رو زورکی بندازم بیرون تا بتونم از شر اون صندلی های مسخره و کلاسهای بوگندو راحت بشم – هنوز طبق عادت دوران درسخونی ردیف اول میشینم. تا چشم به هم میزنم ساعت از ۴ عصر گذشته و مثل همیشه خواب ناقص شب قبل باعث میشه یه گوشه ای توی خونه مثل جنازه ولو بشم، گور بابای دانشگاه و درس. شبها که میشه پای کامپیوترم که الان دیگه توی هال گذاشتنش میشینم و زیر نگاه اهالی منزل سعی میکنم ایمیلم رو چک کنم یا سری به فیس بوک و * بزنم، البته طوری که کسی بهم گیر نده. ساعت ۱۱ شب به زور از پای کامپیوتر بلند میشم و احساس میکنم داره حالم ازش بهم میخوره – از خودش و تمام دنیای مجازی پشتش. موبایلمو بر میدارم و کمی آهنگ گوش میکنم، اینجا دیگه همه خوابیدن. این چند ساعت رو با چرخیدن توی یه اتاق کوچولو، جایی که داداشم خوابیده میگذرونم و سعی میکنم برای هر آهنگ صحنه های مناسب رو توی ذهنم شبیه سازی کنم، البته بنا به سبکی که گوش میدم آخرش یا توی حیاط مسجد تموم میشه یا روی یه نیمکت چوبی در استامبول اونم موقع غروب. از پنجره ی مات اتاقک ضد زلزله نور چراغهای وسط بلوار توی اتاق میفته، پرچمهای رنگی آبی و زرد با باد تکون میخورن و اینجا سمفونی رنگ و نور داریم – صورتم رو به شیشه میچسبونم – صدای موزیک رو زیاد میکنم، حالا چشمام رو تا جایی که میشه باز میکنم – فقط نورهای رنگی هستن که از وسط شیشه ی خال خالی اتاق دیده میشن و سرمای بیرون روی صورتم لبخند مسخره ای میاره.

ساعت از ۲ شب گذشته – توی سرم خالیه، احساس ضعف میکنم. سرمو از روی فرش بر میدارم، یکمی گیج میخورم – چشام سیاهی میره اما خودمو میرسونم به تخت و چند ثانیه بعد دیگه چیزی نمیفهمم. گاهی ساعت ۴ و نیم با زنگ موبایلم بیدار میشم، تازگی ها کشف کردم این موقع از شب – قبل از اذان صبح واقعا تنها موقعیتیه که احساس آرامش میکنم، با حال زار بلند میشم، شاید هم خستگی امونم نده و شیطان در گوشهایم بول کند. شاید گناه های هر روزم آخرش وسط سیاهی این شبها گم و گور بشه؟ نمیدونم اما این یک شبانه روز من بود، خیلی خلاصه – طوری که خاطر شما کاربر گرامی مکدر نشه و البته از افکار و اندیشه هام قاکتور گرفتم چون دیگه میدونم اینجور چیزا رو نباید با کسی به اشتراک گذاشت.

واقعا نمیخوام روضه بخونم اما یه سری مسائل هرگز برام حل نمیشه. چرا به هر کسی که از ته دلم مهر میورزم و سعی میکنم بی آلایش و ساده خودم رو بهش عرضه کنم آخرش بهم بچشم یک احمق نگاه میکنه؟ من به خودم و رفتارم ایمان دارم اما واقعا چطوره که اگر با کسی درد دل کنی و از خودت بهش حرفی بزنی فردا روز همون رو میکنه وسیله ی مسخره کردنت؟ چرا ارزش آدمها به میزان نقش بازی کردنشونه، اگر من خودم باشم و واقعا بخوام به همه کمک کنم اونوقت ارزش من در نظرشون کم میشه؟!

این روزا همه چیز مدرن شده، کاش نمیشد – صد سال سیاه مدرن نمیشد اما… اما مجبور نبودی برای نشون دادن اینکه کسی رو فراموش نکردی به مسیج های هرشب و لایک زدن توی فیس بوک و تلفنهای مکرر متوسل بشی، میتونستی توی یک نامه روی کاغذ کاهی با خودکار آبی بیک چند سطر بنویسی “از حال ما اگر بپرسی ملالی نیست جز دوری شما” و بعد برای ماه ها خیالت راحت باشه. این روزا همه فکر میکنن بقیه بدجنس هستن، فکر میکنن همه با گردنهای باد کرده اونها رو فراموش کردن – توقع دارن هر روز بگی بیادشون هستی! حالی یار خود حدیث عشق از دیده ی پرخون داند… کسی باورش نمیشه من پولی برای خریدن کارت ‘شارژ’ ندارم، آخه این روزا قلب آدمایی که فکر میکنی حضورت و احساست رو هر لحظه باور دارن هم مثل ایرانسل باید الکترونیکی شارژ بشه.

من واقعا این وضعیتم رو دوست دارم، این بی تابی ها، ناخوشی ها – غاطی بودن ها (از نگاه دیگران!)… همه اش بهم حس پویایی و رشد میده، مطمئن میشم ساکن نیستم، اسیر نیستم – گیر نیفتادم. باورم از زندگی به اونجایی رسیده که بتونم نگاه ظاهربینم رو برای همیشه نه، اما برای دقیقه ای کنار بزارم و با چشم دلم ببینم زندگی که خدا بهم هدیه کرده با تمام ایرادهایی که من بهش میگرفتم هنوز بهترین زندگی دنیاست. اگر بقیه غم داشتن رو وسیله ی ضعف یا دستمایه ی تمسخر بدونن من به طرز فکرشون اهمیتی نمیدم. خوش به حالمون که یه خدایی هست – وقتی دلت بگیره میری پیشش گریه میکنی، اون هیچوقت به گریه هات نمیخنده، هر وقت دلت بخواد میتونی غلامش بشی، همون غلام رو گاهی به دوستی میگیره و هرگز هم برای عشقی که بهش داری ازت مدرک نمیخواد – صاف ته ته دلت رو میبینه. هیچوقت بهت نمیگه اینکارو کردی، اونکارو کردی – با اینکه خودت میدونی چقدر کم رضایتش رو در نظر گرفتی. من میخوام هر وقت شد تیکه هایی از آهنگهایی که دوست دارم اینجا بزارم، مگه چه عیبی داره؟ (توضیح اینکه من عاشق نشدم و زن هم نمیخوام. لطفا از اینجور حرفا نزنید).

Listen to me

امروز اولین بارون امسال رو تجربه کردیم… هوم؟ اونجا قبلا زیاد برف و بارون اومده؟ به هر حال این برای ما تازه بود! هر چند ۲ بار دیگه هم نم نم بارون باریده بود اما اسمش رو اصلا نمیشد بارون گذاشت. الحمدالله… نمیدونم با این همه زشتی و گناه اگه خدا رحمان و رحیم نبود چطور میشد بر سر مردم نعمت نازل کرد؟! کاش میشد با این بارون هر چی بدی دارم شسته میشد و میرفت…

این مدت که ننوشتم کسی نگفت کجایی! سه هفته ای میشه که هیچکس بهم زنگ نزده و من در سکوت و خلوت خاصی دارم زندگی میکنم – تنهایی لذت بخش و غنی خودم. اما دلیلم برای ننوشتن ربطی به کسی نداره. همیشه عادتم بود هر چی توی ذهنم هست بریزم بیرون، هر چی که بود و فکر میکردم با ارزشه. بعضی ها میگفتن حرفات چرت و پرته! بعضی دیگه تحسین میکردن اما من کاری به نظر بقیه نداشتم، برای خودم مینوشتم – برای اینکه قلم به دستم باشه و ورقی سیاه بشه.

این روزا میگن انقلاب، انقلاب اسلامی ایران، انقلاب مردم تونس، مصر… منم یه انقلاب داشتم. آشوب های گوشه و کنار قلمرو جسم و روحم آخرش تبدیل شد به جنبش و جنگی بزرگ. خوب، بد، زشت – گذشته امروز فردا – زمان، مکان، انسان! آه! این مدت جنگیدند و جنگیدند، شهوت، تقوا، میعاد… شعله ور شدن این آتش بدست کس دیگه ای بود… کسی چه میدونه بر من چه گذشت؟ چه کسی باید بدونه که چی شد؟ هیچکس! من و این من اول و دوم و سوم و هیچم رازهایی داریم برای خودمون که گفتنی نیست، توی خلوت اگه اشکی بریزه یا قلبی بلرزه به خودم و خودش مربوطه.

داشتم سخنرانی مرحوم علامه جعفری رو گوش میکردم، همون کسی که توی این دنیا و آخرت بهش مدیونم. میگفت خیلی ها افکاری دارن، عقایدی دارن – کشف و شهودی دارن… به چه حقی اما اینها رو نشر میدن؟ چطور عقیده ی به فرض پوچگرای خودشون رو در این اجتماع انسانی تبلیغ میکنن؟ فلانی شد اندیشمند و اون یکی فیلسوف و دیگری نظریه پرداز، احسنت! اما آقا برای خودت نگه دار، تا وقتی اندیشه ات خام است برای خودت نگه دار. ساده گفتم، اینطور نمیگه ایشون البته. پیش زمینه اش ساعتها بحث دیگه بوده. یه رشته ای از این حرف رو بگیر و بزار به عنوان علت سکوت من. اگر فوران عشق یا معنویت یا از اونطرف دنیاگرایی یا افسردگی و… در من بود یه دفترچه بر میدارم توش مینویسم، نه اینکه خودم و قطعه قطعه کنم در معرض دید شما!

«عـــهــد» ; عظیم ترین و ناشناخته ترین مفهوم زندگی من که امروز شده نقطه ی پرگار دایره های دنیای کوچیک و دوراُفتاده ام. “اوفوا بالعهد ان العهد کان مسئولا” و این تکان دهنده ترین کلام قرآن برای منیت من بود… نه! هنوز تا پا روی صخره ای میزارم که بالا برم دستام میلرزه و پرت میشم پایین… باز یه دست مهربون بلندم میکنه و راهیم میکنه به مسیری که میدونم دیر یا زود باید برای نجات شروعش کنم – هنوزم همون مولای مهربون و همین بنده ی پشیمان و داستانی که هی تکرار میشه… در مورد عهد شاید روزی نوشتم.

خوب شد بارون بارید! وقتی بارون میباره انگار همه ی آدما خوبن. “باران میبارد امشب” و احساس میکنم برگشتم به سالها قبل… یاد گریه ی بچه گانه ی اون روزها میفتم و آرزو میکنم کاش میشد همون ساده ی کم حرفِ فقیر باشم… این آهنگ بی اختیار اشکمو در میاره، شاید برای من فقط معنی بده – اما عاشقشم. این روزا اتفاقات بزرگ کوچیک شدن و فکرای گمشده پیدا شدن… شاید بگی فقط یه بلوغ ۲۰ ساله ی ناتمام سراغم اومده – تو فرض کن همینه. امشب فقط این بارون بود که باعث شد بنویسم، نه هیچ چیز دیگه، پس تقدیم به باران، چونکه بر سر من هم بارید و البته پاکـ و زلال و قشنگ بارید.

باران – اُمید:

http://www.4shared.com/audio/eFZ1yUiL/Omid_-_Baran.html